گوگرد خیس به چشمان باران کشیده ام
حالا هزار بار
این خاک تیره اگر مشت مشتشان کنی
خاکستری به کفایت نمی دهد
باران که روی لاله گوشم نشسته است
با مانده های له شده بر جانمان
با مانده های له شده بر جایمان
فرصت برای بستن چیزی نمانده است
فرصت برای باز و
لب بسته ام که صدایم کنی
ما در انتهای جهان گم شدیم
باران شروع شد
سیگار روشنی نداشتم
که پیدایمان کنی
این نامه ها به انتظار سفر خط نمی دهند
***
دیگر بگو که عاشق چشمان مرده ام
این دفعه هم به سلام تو بالا می رویم
خشکیده بر دهان
زمین گرد سر
ما در جهان دیگری به تماشا نشسته ایم
این جنگل از همیشه خشکیده تر
این دشته از همیشه برنده تر
لب تر شده
سوخته اینجا
خشک و تر
باران شروع شد
دستم به نرمی مویت رسیده بود
درهم تنیده ساقه ها و شعله کشیده است
آتش کناره مویت رسیده و
سیگار روشن ام به دهان خیس می شود
