قطار هم نشسته و از هم جدا
حرفی که جای خالی اش
ردیف خانه های کنار هم
***
باروت سوخته تفنگ سرپر
و مردی شکسته شمشیر به سینه اش
این جنگ به هر جا رسیده مرده است
خطی به چشم باز کشیده ام
خطی کناره اش
و قطاری به سمت تو
ما مرده هایمان به شاهنامه نزدیک تر است
((گفتم که کجایی جان ))
این شعر بی تو به پایان نمی رسد
آنجا که ایستاده ای
زمین
از جرعه ای که ننوشیده تشنه است
آنجا زمین به خاکستر موی بلندت
آتش زده به خرمن و
کشت هزار ساله ام به باد
انگور تازه و شراب کهنه ننوشیده ام
تنها به دختران روی پل و
خانه های خالی جدول
شمشیر مانده بر تن و
باروت خیس خورده و سیگار خشک
کبریتمان بزن
آغشته ام به الکل و
از سر پریده ام
این آخرین کارم بود همین چند روز پیش تمام کردم .
